Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ 60's ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ 60's 

ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ











Στο πλαίσιο των μαθημάτων φωτογραφίας που συμμετέχω και για το οποίο θα αναφερθώ εκτενέστερα σε άλλη ανάρτηση, επιλέξαμε να επισκεφτούμε μια έκθεση φωτογραφίας, την τελευταία της μέρα, 
που παρουσιάστηκε στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, με θέμα την Αθήνα των sixties ...
















O δημοσιογράφος και συγγραφέας Νίκος Βατόπουλος, σκέφτηκε και επιμελήθηκε την έκθεση φωτογραφίας - και όχι μόνο - με θέμα :  
Το πνέυμα του '60 : Μια πρωτεύουσα αλλάζει" όπου και συντελέστηκε η μεγαλύτερη πολεοδομική και κοινωνικοπολιτιστική αλλαγή της σύγχρονης Αθήνας...

Είχαμε την τύχη να συναντήσουμε τον συμπαθή Νίκο Βατόπουλο, την ώρα της επίσκεψής μας 
και να μας πει λίγα λόγια για την έκθεση...






Ο Νίκος Βατόπουλος ...επί το έργον !!







Μας ενημέρωση πως επέλεξε την ... συσκότιση κατά την παρακολούθηση της έκθεσης, με φωτισμένο 
μόνο το υλικό που εκτίθεται, 
ώστε ο θεατής να έχει την ευχέρεια της απομόνωσης από περιττές οπτικές παρεμβολές, για να μπορεί να συγκεντρωθεί σε αυτό που παρακολουθεί και 
να έχει ανοιχτό δίαυλο με τις σκέψεις του...












Αν λοιπόν ήταν στόχος του να προκαλέσει σκέψεις και προβληματισμό για μια Αθήνα που χάθηκε, 
χωρίς πρόβλεψη για την μελλοντική της ποιότητα, 
μάλλον το κατάφερε...























Φωτογραφικό υλικό της εποχής, δημοσιογραφικό, ερασιτεχνικό αλλά και εικαστικό σημειακά, συνεργάστηκε με άλλα στοιχεία της εποχής, όπως γραμματόσημα, αφίσες, διαφημιστικό υλικό, 
εξώφυλλα περιοδικών και βιβλίων κλπ






Εκμεταλλεύτηκα αυτή την εικόνα για να διερευνήσω κάποιες από τις σταρ 
της εποχής, που περιέργως, είχαν διαφύγει της προσοχής μου!!






Παρόλο που προσωπικά δεν βρήκα 
το φωτογραφικό υλικό ιδιαίτερα αξιόλογο, 
καθώς είμαι πολύ καλά ενημερωμένος, 
λόγω της ενασχόλησης μου με την Αρχιτεκτονική, 
για το τι έχει γίνει στην Αθήνα 
και έχω υπόψιν μου σοβαρά ντοκουμέντα 
για όλα αυτά, εκτός των βιωμάτων μου, 
χάρηκα που σε κάποιους/ες της ομάδας μας, άρεσε... 

Αξιόλογος ήταν και ο σχολιασμός, πάνω σε κάποιες συγκεκριμένες εικόνες, τεχνικά και συνθετικά...










Μετά την επίσκεψη, απολαύσαμε τον cappuccino μας, με ενδιαφέρουσα συζήτηση για την έκθεση που παρακολουθήσαμε, σε ένα από τα λίγα νεοκλασσικά κτίρια των Αθηνών, που γλύτωσαν τη λαίλαπα της άναρχης δόμησης των 60' s, του 1857 παρακαλώ, 
το οποίο αρχικά λειτούργησε ως ιδιωτικό εκπαιδευτήριο, το 1870 αγοράστηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών για να στεγαστούν εργαστήρια και αργότερα μουσεία, και τα τελευταία χρόνια λειτουργεί ως εντευκτήριο...























ektorrr

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

ΜΟΝΑΞΙΑ, ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙ ΑΥΤΕΣ...

ΜΟΝΑΞΙΑ, ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ 

ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙ ΑΥΤΕΣ...






Ο μοναχικός, ερευνά μέρη που οι άλλοι δεν ψάχνουν...





"Η έρημος ολοένα μεγαλώνει"


"Η μοναξιά είναι για το πνεύμα, ότι η δίαιτα για το σώμα."

F. Nietzsche




O Zαρατούστρα του σπουδαίου στοχαστή, 
κάθε φορά που αισθανόταν ότι έχει κάτι να πει, έβγαινε από την εθελούσια απομόνωση του και προσπαθούσε να επικοινωνήσει, να συν-διαλαγεί, και κάθε φορά που το έκανε, απογοητευόταν και ξαναγυρνούσε στην οικεία μοναχικότητα, όπου 
κάθε φορά, τον οδηγούσε σε ανώτερους πνευματικούς τόπους...












Τόνοι μελάνης έχουν χυθεί για αυτές τις δύο λέξεις...
Είναι σα να θέλουμε να αποφύγουμε το αναπόφευκτο... Είμαστε μοναδικοί όσο κι αν μοιάζουμε ή να θέλουμε να μοιάσουμε με τους άλλους, μοναδικά βιώνουμε και επεξεργαζόμαστε ότι (μας) συμβαίνει, μόνοι μας γεννιόμαστε και πεθαίνουμε...





"Στα σημαντικά ζητήματα της ζωής είμαστε πάντα μόνοι."

Henri Frederic Amiel, (1821-1881)












"Το να μπορείς να αντέχεις τη μοναξιά και, επιπλέον, να την απολαμβάνεις, 
είναι μεγάλο προσόν."

George Bernard Shaw, (1856-1950)






Η αίσθηση-εμπειρία της μοναξιάς, συναισθηματικής ή κοινωνικής, είναι υποκειμενική-προσωπική 
και δεν υπόκειται σε ποσότητα, 
ούτε απαραίτητα σημαίνει απομόνωση. 

Μπορεί να μην είναι επιλογή, να προέρχεται ακόμα και από απώλεια αγαπημένων προσώπων 
και γι αυτό έχει αρνητική χροιά, 
σε αντίθεση με τη μοναχικότητα, που είναι συνειδητή επιλογή και επιθυμία, γι αυτό και έχει θετικό πρόσημο, 
αφού συνήθως μέσα από αυτήν, το άτομο 
επιδιώκει να εξελιχθεί ή να δημιουργήσει...
















"Η μοναξιά είναι για το πνεύμα 
ότι η νηστεία για το σώμα :
θανάσιμη όταν κρατήσει πολύ αλλά αναγκαία."

Vauvenargues, (1715 - 1747)









Από όλες τις ώρες μοναξιάς, αναφέρω μία, 
όταν ήμουν φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, 
στα ένδοξα 80 's... 
Την βίωσα τόσο έντονα, 
που σχεδόν πονούσε σωματικά...
Από τότε κρατάω ημερολογιακές σημειώσεις...

Πεδίον δόξης λαμπρόν ανοίχτηκε ομπρός μου...




"Η ανώτερη μορφή ατομισμού 

είναι η δημιουργικότητα"

Oscar Wild








"Αν είσαι μόνος σου είσαι ο εαυτός σου.
Με σύντροφο είσαι ο μισός."









Οι "ειδικοί" συμβουλεύουν πως όταν θέλουμε να βρούμε τον "εαυτό" μας, ποιοι πραγματικά είμαστε, πρέπει να γυρνάμε πίσω στην παιδική μας ηλικία και να διερευνούμε τι μας άρεσε να κάνουμε, τι μας κινούσε το ενδιαφέρον, τι μας απασχολούσε...











Πιτσιρικάς, θυμάμαι την χαρά που είχα όταν κατάφερνα να απομονωθώ για ώρες αρχικά, μέρες αργότερα, με μια στοίβα περιοδικά, κόμιξ ή βιβλία, 
τα οποία κατανάλωνα με πάθος...
Αμέσως μετά, σε μεγάλα σημειωματάρια με λευκά φύλλα, σκίτσαρα τις δικές μου ιστορίες, 
οι οποίες συνήθως δεν είχαν τέλος...

Την ίδια μαγεία αισθανόμουν όταν έστηνα επί ώρες ή και μέρες, με τα αμέτρητα στρατιωτάκια μου, 
μάχες που καταλάμβαναν τεράστιους χώρους 
και μάλλον μόνο εγώ καταλάβαινα...

Αργότερα το ίδιο συνέβαινε με τον σχεδιασμό, 
όπου ευρισκόμενος αντιμέτωπος με το λευκό χαρτί, γρήγορα αντελήφθην ότι ουσιαστικά δεν είχα να αντιμετωπίσω απλώς το αρχιτεκτονικό πρόβλημα, αλλά κυρίως το γνωστικό μου εύρος, 
την ικανότητά μου ως "δημιουργού", 
τελικά τον ίδιο μου τον εαυτό...




"H αλήθεια βγαίνει χυτή σαν το νιόκοπο άγαλμα, μόνον μέσ' από τα καθάρια νερά της μοναξιάς...
κι η μοναξιά της πένας είναι από τις πιο μεγάλες."

Οδυσσέας Ελύτης, (1911-1996)










"Τα βιβλιοπωλεία είναι ο πιο πολύτιμος προορισμός των μοναχικών ανθρώπων, 
δεδομένου του πολύ μεγάλου αριθμού βιβλίων 
που έχουν γραφτεί από συγγραφείς 
που δεν έβρισκαν κανένα για να μιλήσουν."

Alain de Botton










"Η μοναχικότητα είναι η μοίρα του κάθε διανοητή , μια μοίρα που θρηνήθηκε κατά καιρούς, αλλά που εξακολουθεί να διαλέγεται σαν το μικρότερο ανάμεσα σε δύο κακά"



"Κάθε κοινωνική συναναστροφή 
απαιτεί αμοιβαία προσαρμογή και διάθεση, 
γι αυτό όσο πιο μεγάλη τόσο και πιο ανούσια. Εντελώς ο εαυτός του μπορεί να είναι κανείς μόνο εφόσον μείνει μόνος του. 
Μόνο τότε είναι ελεύθερος."


A. Schopenhauer, (1788-1860)










O άνθρωπος έχει μια χαοτική βάση 
που σπάνια κάθεται να διερευνήσει... 
Η συγκρότηση και η πνευματική ανωτερότητα, 
όσο κι αν φαίνεται περίεργο, στήνεται πάνω 
σε αυτήν ακριβώς την επικίνδυνη βάση!

Το πρώτο βήμα, που εκεί συνήθως μένουν οι μάζες, είναι το γνωστό σετάκι, πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, όπου βρίσκονται όλοι μαζί σφιχταγκαλιασμένοι, 
με τα επίσης γνωστά υπέρ και κατά, 
κοιτάζοντας το χάος με δέος...









"Ο καλλιτέχνης κάνει ένα επώδυνο σπαγγάτο. Έχει το ένα πόδι στη μοναχικότητα 
και το άλλο στον κόσμο." 

Γ. Κιμούλης




Αυτοί οι λίγοι που ξεχωρίζουν, αποκόπτονται σταδιακά από την ιδιότυπη θαλπωρή που δίνουν οι "άλλοι", στέκονται κριτικά απέναντι τους, τολμούν να διερευνούν την αλήθεια και να την προβάλουν, 
διαφωνούν σε ότι θεωρούν λάθος, 
υποστηρίζοντας αυτό που θεωρούν σωστό, 
με επιστημονικό-ορθολογικό τρόπο και επιχειρήματα, συχνά έχοντας τους "άλλους", συνολικά απέναντι...

Μετρημένοι στα δάχτυλα είναι οι λεγόμενοι 
φωτισμένοι δάσκαλοι, οραματιστές ή μύστες, 
που ξεπερνάνε την επιστήμη και τη λογική, 
βλέποντας ακόμα παρακάτω, απέχοντας φυσικά πνευματικά έτη φωτός από τις μάζες...

Και πως θα μπορούσε να γίνει με... παρέα, 
αυτή η επώδυνη πνευματική εργασία, 
που προϋποθέτει συνεχή επαγρύπνηση, διορατικότητα, εγρήγορση και διαίσθηση??






"Όταν ασχολείσαι με τους άλλους
δεν αναπτύσσεσαι εσύ."

Φιλόθεος Φάρος (ιερέας και ψυχαναλυτής).













Κοιτάζοντας τις σχετικές με τη μοναχικότητα εικόνες, είδα πολλές που έχουν κοινό θέμα, 
μια κοπέλα με γυρισμένη συνήθως την πλάτη, 
να αγναντεύει τα πέλαγα...

Κάπου μετά τα φοιτητικά χρόνια, έβγαινα με μία παιδική μου φίλη, πολύ σπουδαίο κορίτσι, 
ιδιαίτερα εσωστρεφής σαν τύπος, 
όπου κάποια στιγμή με ρωτάει, αν ήθελα να μου πει πως αισθανόταν εκείνη την ώρα... 
Καθώς σπάνια εξωτερικευόταν το θεώρησα σαν δώρο! Και σκίτσαρε μια τέτοια εικόνα...
Σήμερα είναι μια εξαιρετική ψυχίατρος. 
Τι θα λέει άραγε γι αυτό...?











"Αν αισθάνεσαι μοναξιά όταν είσαι μόνος, 

έχεις κακή παρέα."

Jean-Paul Sartre, (1905-1980)






















"Καλύτερα να είσαι μόνος παρά με κακή παρέα."

Thomas Fuller, (1608-1661)














Υπάρχει αντίλογος... 

Η συν-τροφικότητα, η συν-βίωση, η συν-κατοίκηση, 

ο συν-άνθρωπος...






"O άνθρωπος είναι ον φύσει κοινωνικό και πολιτικό. Αυτός που μπορεί να ζήσει μακρυά απ τις ανθρώπινες κοινωνίες είναι είτε θηρίο είτε Θεός."


Αριστοτέλης, (384-322 π.Χ.)







Συχνά ο μοναχικός δημιουργός είναι απόμακρος, εσωστρεφής, δείχνει εγωκεντρικός,
με στοιχεία σχιζοειδούς προσωπικότητας, 
φαίνεται σα να μην νοιάζεται για τους άλλους, 
παρόλο που εργάζεται επίπονα για να (τους) δώσει κάτι μεγάλο, χωρίς αυτό να είναι βέβαιο... 
Είναι ιδεαλιστής, θεωρητικός, 
δεν έχει υπομονή με τους άλλους, 
δεν υποχωρεί εύκολα από αυτά που πρεσβεύει...

Αντιθέτως ο κοινωνικός δείχνει εξωστρεφής, 
έχει κατανόηση, υπομονή με τους άλλους, 
συχνά καταβάλλει προσπάθεια ή ακόμα και υποκρίνεται για να τους ευχαριστήσει, δίνει πολλά μικρά καθημερινά προσδοκώντας το μεγάλο...
Είναι πρακτικός, αγαπάει αυτά που έχει, υποστηρίζοντας πως έχει πολλά...















"Οι άνθρωποι που ζουν μοναχική ζωή, πάντα έχουν κάτι στο μυαλό τους για το οποίο ανυπομονούν να μιλήσουν."

Α. Τσέχωφ (1860-1904)



Κάπως έτσι οραματίστηκε τον υπεράνθρωπο 
ο Θείος Νietzsche, κι άλλοι σπουδαίοι... 
Έτοιμος να μείνει μόνος του όποτε χρειάζεται, 
για να μπορεί να συν-υπάρξει, 
όταν οι περιστάσεις το θελήσουν...









ektorrr

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΣΤΟ ΨΥΧΙΚΟ

ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

ΣΤΟ ΨΥΧΙΚΟ





Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851-1911)







Ένα χειμωνιάτικο βραδάκι του Δεκεμβρίου, είχα την τύχη να βρεθώ, στον Πολιτιστικό Όμιλο Ψυχικού
σε μια σπάνια λογοτεχνική βραδιά, 
προς τιμήν του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
για την ανάγνωση δύο πολύ ιδιαίτερων χριστουγεννιάτικων διηγημάτων, 
"Ο Αμερικάνος" και "Η Σταχομαζώχτρα", 
από την μυημένη στο έργο του ασκητικού λογοτέχνη, Κατερίνα Αποστόλου...











Ένας πέτρινος τοίχος για φόντο και μια επιτραπέζια πηγή φωτός, έφτασαν στην ταλαντούχο ηθοποιό για να δώσει κανονική παράσταση, όπως αβίαστα όλοι οι παρευρισκόμενοι αναφωνήσαμε...











Ο κόσμος του Παπαδιαμάντη, άριστου μελετητή της ανθρώπινης ψυχολογίας και των ηθών μιας εποχής που βρίσκεται πια μακρυά μας, πήρε σάρκα και οστά, μέσα από την μοναδική φωνή της Κατερίνας που απογείωσε το κείμενο σε πραγματικό θεατρικό δρώμενο!!












Σημαντικές πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του Σκιαθίτη πεζογράφου από την Κατερίνα και τον Δημήτρη Ποντίκα, συμπλήρωσαν εύστοχα ότι χρειαζόταν να γνωρίζει και ο πιο ανυποψίαστος, 
για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη....






"Η πλουτοκρατία ήτο είναι και θα είναι
ο μόνιμος άρχων του κόσμου,
ο διαρκής Αντίχριστος.
Αυτή γεννά την αδικίαν, αυτή τρέχει την κακουργίαν, αυτή φθείρει σώματα και ψυχάς."










Την παρουσίαση έκλεισε ένα όμορφο δείπνο από τις κυρίες του Πολιτιστικού Ομίλου Ψυχικού, με νόστιμο φαγητό, δροσερό κρασάκι και θερμή φιλική κουβέντα...










Πραγματικά ήταν μια όμορφη βραδιά!!
Ευχαριστούμε από καρδιάς και ευχόμαστε 
πάντα τέτοια!!










Το απίθανο γατόνι του Πολιτιστικού Ομίλου ασπάστηκα στα μούτρα!!










ektorrr